Hoop

Verstopt in de schaduw
trekken ze je dieper dan ooit
naar je bron van angst

ze teren erop
het geeft hen energie
in de waanzin
om het langst

maar neen
draai je neus in de andere richting
en ruik wat er echt is
prikkel je zintuigen
in de dichte mist

sprankels van licht
door de donkere wolken
de geur van lucht
sleept je mee
geen list

alleen als je het echt wil
komt hoop

jij maakt het verschil

Wat niemand luidop zeggen wil

gezellig samen in een ruimte, de warmte te voelen in je hart.
herinneringen ophalen of gewoon nieuwe maken
op die momenten denk je er meestal niet aan
en dat is een geluk

een geluk dat we kunnen samen zijn
de vreugde dat we elkaars bijzijn kunnen delen
liefdevolle blikken of aanrakingen dicht bij je
en de persoonlijke vrijheid

vrij van angst voor het onbekende
even weg van de maatschappij
niet achtervolgd door wreedheid
maar daar is de schaduw

je kan er niet aan ontsnappen
het is realiteit
de angst genesteld in het grijze
op een eindeloze reis

want haat zal altijd bestaan
oorlogen ook
omdat de mens niet verder wil kijken
dan zijn eigen ik

toch durft men niet binnenin te zoeken
naar dat wat schort
want afstoten is de nood aan aantrekken
je eigen hart

kies dus voor licht in het donker
kracht voor angst
het hart is groter dan de leegte
ik reik je mijn hand

Mijn bolletje is realiteit. Een rode neus is hilariteit

Mijn bolletje

Zo noem ik haar.

Ze loopt meestal achter me, zoals bagage dat je achter je rug sleurt. En toch zie je haar niet met het blote oog. Dan zou je verschieten, denk ik. Niet omdat ze lelijk is. Integendeel. Mijn bolletje is zo mooi, zo puur en zo natuurlijk. Ik snap waarom je ze lelijk kan vinden, maar geloof me, eigenlijk is het niet zo. Zij is de reden waarom ik verder kan. Maar ik mag haar niet verstoppen. Hoe meer ik haar achter mijn rug doe verschuilen, hoe dichter ze komt en ze me met haar draden omringt. Dat is niet goed. Ze mag er wezen, maar ze moet af en toe te zien zijn.

Hoe meer bagage ik heb, hoe groter het bolletje wordt. En af en toe moet ik mijn bolletje eens afrollen tot ik gewoon nog maar een stukje draad heb. In het begin is dat heel moeilijk, maar ik heb uiteindelijk hulp gevraagd. Echt, toen snapte ik waarom ik het niet alleen kon en kan.

Nodig heb ik haar wel af en toe. Want zonder haar kan ik jullie bolletje niet zien. Zij zorgt ervoor dat ik voelen kan.

Mijn bolletje is nu middelmatig. Dat wil zeggen dat ik haar een beetje verder moet loslaten. Ik sleur haar immers al jaren mee.

Toen onzichtbaar, nu mag men haar zien. Want ik schaam me niet meer.

Nu ben ik sterk.

Nu komen zij en ik elkaar tegemoet.

Mijn bolletje en ik.

Sportief

Meegesleurd door de stroom
jaren verzopen
ontwaakt uit een donkere droom
van spartelen naar lopen

als een vis op het droge
strompelen
rug eerst gebogen
bijna weer onderdompelen

Maar de kracht van de wind
geeft soms vleugels
uit onverwachte hoek
als een gegeven hint
met paardenbeugels
is de weg niet meer zoek

Trede voor trede
voet voor voet
een gegronde reden
die je hart pompt met goed bloed

Boven is nog ver
maar dichterbij
zoals de aarde tot een schitterende ster
brengt het klimmen licht
van mij naar jou

van jou naar mij.

Al gezien

het borrelt
diep
vanbinnen

zoals de nacht
stilaan opbouwend
tot men niets meer hoort

tot het je overvalt
maar toch niet onverwacht
eerder vertrouwd

wat je wist maar vergat
al gezien
weer opnieuw

hé...
......déjà-
vue....

verdronken woede

gebalde vuisten
razernij
beestjes in mijn vel

ongeduldig
zo onevenwichtig
waar is de alarmbel?

verscheurd
door mezelf en ik
gevangen in mijn eigen cel

barsten
in de oude muren
gebeurt zo snel

stenen worden water
dam die breekt
woede is verdronken

verdriet dat leeft.

Aan jou de keuze

Jong 

wetende waar naartoe

in één richting

steeds vooruit

onderweg

soms in panne

telkens weer opgestart

vaak een versnelling hoger

toch

even stilstaan

aan het kruispunt

om te kiezen

vastberaden

rechtdoor

je bestemming

voelt vertrouwd aan

geen spijt

met of zonder zorgen

glimlachend

de juiste keuze

Zonder pech

Gestoken in het hart

zet ik nu stap voor stap

verlaten en verward

beneden aan de trap

Gezoem rond m'n oren

geprikt tot in de ziel

niet te geloven

gebroken baksteen aan m'n hiel

samen getroffen

maar ook alleen

hoe moet het nu verder

een voor een

Ongeloof maar ook gesterkt

zoeken we een weg

naar een wereld

vol liefde

zonder pech.

Woelige zee

 

Een job hebben is zoals zitten op een schip . Je gaat aan boord met de rest van de crew om samen een een doel te bereiken. Willen jullie niet naar dezelfde bestemming, dan geraak je nergens en blijf je aan wal. Is er eensgezindheid, dan vaar je naar plaatsen waar jullie nog nooit zijn geweest en ontdekken jullie er nieuwe dingen. Kortom dan leer je bij, creëer je nieuwe kansen en heb je oog op een mooie toekomst.

Daarbij speelt de kapitein een essentiële rol . Hij leidt en begeleidt zijn bemanningsleden op een positieve manier en stuurt hen bij waar nodig. Belangrijk is dat hij blijft geloven in het schip in zijn totaliteit.

Voel je je bedreigd door de leiding of voel je je niet gewaardeerd, dan is het tijd dat er iets veranderd. Kom op voor jezelf indien nodig.  Ofwel ga je van het schip en zoek je naar een ander vaartuig die jouw talenten wel kan laten ontplooien .Ofwel kies je een andere richting en besluit je het vliegtuig te nemen. Hoe dan ook, laat het schip je niet leiden naar waar je niet moet zijn.

Het is altijd eens goed om even aan wal te komen en te reflecteren op welk punt je je bevindt. Doe waar je je goed bij voelt.

Die ene ster

Starend naar de sterren begon ik te mijmeren.
Wat als?
Eén ster bleef in mijn gezichtsveld hangen. Hij was niet meer speciaal dan de anderen, maar hij trok me aan.
Had ik maar...
Plotseling flikkerde hij op, net als een lamp dat net aanspringt.
Ik wou dat...
En dan leek hij te bewegen.
Mijn grootste wens is....
Weg was hij.

2016

Wanneer je weet dat er iets veranderen moet, maar het niet kan in een oogwenk.
Dan vliegen gedachten in het rond tot je de juiste hebt gevonden.
Eén jaar is vlug om, ga wijs om met de tijd.
Daarom zijn voornemens de ideale leidraad doorheen het nieuwe jaar.

Bij deze zal ik meer aandacht besteden aan dromen. Want dromen zijn er om uit te komen en als je één droom blijft vasthouden in je hart, dan weet je dat je er iets aan moet doen. Dus ga ervoor als je ook zo'n droom hebt. Het is nooit te laat om eraan te beginnen.

Gelukkig 2016 allemaal!

Fluistering in de wind : een ander Kerstverhaal…

 

In de straten van een oud dorpje in de buurt van de Middellandse zee blies de noorderwind een fluistering in ieders oor. Mensen, jong en oud, hoorden de woorden van een oude bekende alsof hij nooit was weggeweest. Alleen Katya begreep niet wat er aan de hand was toen de dorpelingen naar hun kleine kerk gingen om daar te verzamelen. Het tengere meisje met de zwarte halflange haren had nog nooit ervaren waarover de anderen elk jaar telkens over praatten. Ze voelde zich eenzaam en buitengesloten.


“Wat doe jij hier zo alleen?” vroeg een klein stemmetje naast haar in het zand. “Ik wacht hier tot het vrolijk samenzijn is afgelopen,” antwoordde ze beleefd terug, maar zag niet wie tot haar had gesproken. “Wie bent u? Ik zie u niet!” “Kijk eens goed in je hart, dan weet je best wie er naast je zit,” antwoordde de stem. Katya werd er lastig om en nam aanstalten om recht te staan. “Wil je je voor de rest van je leven zo een buitenstaander voelen? Of ben je klaar om je open te stellen voor mij?”
Katya ging terug zitten, ook al dacht ze dat ze begon te hallucineren. “Wat bedoelt u?”
“Je hele leven lang scherm je iedereen van je af, inclusief mezelf. Niets wil je delen, niemand kent de innerlijke Katya. Ik dacht dat je ging veranderen, maar je sloot jezelf op in je eigen cocon.” “Hoe weet u dat?” En haar stem trilde van de emoties die lang in haar binnenste waren opgesloten geweest.
“Ik zie dingen die anderen niet zien, ik zie jou zoals jij bent.” “Maar ik weet niet of ik kan veranderen…” snikte ze en liet haar tranen de vrije loop. “Alles kan, als je er enkel in gelooft…,” sprak de stem, maar hij leek stilaan te verdwijnen. “Als je in jezelf gelooft…” Katya staarde voor zich uit en probeerde over zijn woorden na te denken.

Enkele minuten later liep ze van het strand naar de overvolle verlichte straten en zag hoe haar familie en vrienden rond een enorme denneboom heen dansten. Ze lachten, zongen en er werd geknuffeld. “Stel je open, zie waar het om draait,” hoorde ze de stem weer zeggen, maar het leek meer als een fluistering in de wind. Stap voor stap liep ze in de richting van haar moeder toe en hoe verder ze stapte, hoe luider de stem weer klonk. “Ze houdt van je, laat ze binnen…”
Katya slikte een hevige brok door in haar keel en bleef staan waar ze stond. Haar moeder draaide zich om en glimlachte naar haar zoals ze dat nog nooit had gedaan of had Katya het gewoon nog niet gezien. Ze spreidde haar armen, Katya aarzelde, maar liep met een oprechte glimlach toch naar haar moeder toe. “Eindelijk,” riep haar moeder in haar oor en tranen van geluk streelden haar warme wang. “ Ik ben blij dat mijn kleine meid terug is! Sinds je vaders dood was je niet meer dezelfde, maar ik zie de schittering weer in je ogen. Wat heeft je veranderd?”
Papa, dacht Katya en haalde enkele herinneringen op aan haar vader die in haar geheugen stonden geprint. “Ja lieve schat, ik hou ook van jou. Ik ben je niet vergeten…” Katya’s gezicht klaarde helemaal op en ze richtte zich tot haar moeder: “ Het was de fluistering in de wind, ik weet nu wat het betekent.” Haar moeder nam haar nog eens stevig vast en zo lachten ze naar elkaar toen ze een kleine ster daar hoog in de donkere hemel zagen schitteren.

Verbondenheid- een stukje van mezelf

Oorverdovend lawaai

in een kleine ruimte

vol materiaal

herrie en kabaal

overal

binnen en buiten

lachende gezichten

en soms een traan

met knuffels

gezang en gepraat

zesenveertig oortjes

een heuse melodie

verwarmd hart

dag in en dag uit

hen en ik in

verbondenheid

Simpel maar toch speciaal

Woorden vloeien uit elke mond als een waterval van duizenden druppels. Soms vergeet je ze en soms blijven ze je bij.

Woorden vormen vaak ook zinnen en dan beginnen die samengevoegde letters aan een tocht. Een reis door het leven, noem ik het. 

Want woorden brengen mensen dichterbij, ook al lijken ze soms ver. En die woorden vertellen een verhaal, ook al zeg je soms niet veel.

Neem woorden niet vanzelfsprekend. Ze zijn simpel maar voor je het weet waren ze juist heel speciaal.

Winter

Een paar letters beschrijven hoe ik me voel.

Ik haat het maar ik hou ervan.

Met mijn handen wrijvend in elkaar, zie ik een wolkje ontsnappen uit mijn mond.

Liever zat ik thuis, in mijn zetel, onder een warme deken.

Een rode neus, maar ik heb niet gedronken. Toch lijk ik op Rudolf, dat rendier.

Mijn haren geplet onder een wollen hoofddeksel.

Oh daar loopt mijn neus weer, ik ga er gauw achter.

Mijn man fluistert iets heet in mijn oor. Mmm warme chocomelk. Wat dacht je misschien?

Ik blaas warme lucht in mijn handen.

Wat is het koud. BRR.

Ba-ang

Als verdoofd

geen beweging

stop

in de ban

van gedachten

verloren

een gevoel

zonder waarschuwing

overmeesterd

in een hoek 

door eigen schaduw 

gedreven

niemand die

het veranderen kan

enkel jij

MUUR

Bakstenen maken de fundering van een creatie, van een muur. Maar soms brokkelt een deel van die muur af . Hoe komt dat? Doordat hij daar al jaren zo staat of doordat iemand of iets het heeft (aan)geraakt. 

Stil is de muur, maar dom is hij niet. Een muur neemt zon, regen en wind in zich op. Hij vergeet niet dat het gebeurd is.

Gaten zijn interessant. Ze vertellen meer over de omgeving dan over de muur zelf. Hij leert ermee leven maar de anderen hebben er telkens iets over te zeggen.

Ik zie de muur niet, maar ik voel hem wel. Anderen zien hem wel maar blijven toch het liefst erachter. Praten over een zo gezegde blauwe muur als deze groen is, lijkt voor hen de waarheid.

Ik hou van mijn muur want het is mijn houvast. Wat erachter gebeurt, is eigenlijk niet belangrijk.

Zorg voor jouw muur hoe dan ook, want door storm kan hij flink afzien.

Mijn muur, mijn leven.

De wil van een krijger

Diep gegrom

geraakt

in de ziel

als een bom

ontploft 

maar niet overwonnen

zo sterk

gevoeld

overal en alom

de ware kracht

getoond

niemand verwacht

met moed en wil

toch alleen

 muisstil 

was daar

de krijger

Laat het los

Laat het los

Daar beneden in je grot is niets te vinden

enkel leegte en niets te zien

je eigen pijn zal je verblinden

acht, negen en tien

Het niet meer omarmen

een licht voor even

anderen zullen je verwarmen

vijf, zes en zeven

Een helpende hand

daar en hier

aan de beterhand

twee, drie en vier

De held zit binnenin

stap voor stap, been voor been

positieve gedachten erin

dat maakt je één

met jezelf en jij

laat het los, voel je vrij

Je suis Paris

Paris

the city of love

the place where you start living the dream

Paris

13/11/2015, le jour que tout avait changé

L'éspoir est disparu

Je suis Paris

Because we can't lose that hope

It's time to stand together

Je suis Paris

Surtout maintentant l"amour est plus important que tout

l'amour contre la haine

This will not tear us apart, but bring us together in one nation

All my prayers go to Paris and all other countries that were once hit by hatred

one message

"PEACE"